tag:blogger.com,1999:blog-116967552011-12-13T19:55:43.533-08:00ang dakong ito ay naglalaman ng mga sanaysay, maikling kwento at mga tulang produkto ng magulong puso at mapaglarong isipan ng isang kaluluwang ligaw...sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.comBlogger81100tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1149224650075858602006-06-01T22:01:00.000-07:002006-06-01T22:07:20.643-07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6069/954/1600/walang%20makita.jpg"><img style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6069/954/400/walang%20makita.jpg" border="0" /></a><span style="font-size:130%;">Wala akong makitang dahilan </span><br /><span style="font-size:130%;">upang magkaroon </span><br /><span style="font-size:130%;">ng kagalakan </span><span style="font-size:130%;">sa puso </span><br /><span style="font-size:130%;">at magpasalamat </span><br /><span style="font-size:130%;">sa ipinagkaloob sa aking buhay.<br />Meron nga ba??</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-114922465007585860?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1149224294621909852006-03-04T21:53:00.000-08:002006-06-01T22:06:08.453-07:00<div align="left"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6069/954/1600/pagbabago.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 128px; CURSOR: hand; HEIGHT: 205px" height="135" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6069/954/400/pagbabago.jpg" width="140" border="0" /></a> Sabi nila walang permanente sa mundo; lahat nagbabago, lahat lumilipas, maliban na lang sa katotohanan na tanging ang pagbabago ang hindi nagbabago. Baguhin man nito ang buong mundo o ng lahat ng tao, ang pagbabago mismo ay hindi na mababago sapagkat manantili itong pagbabago at patuloy na magdudulot ng pagbabago. Ang bawat pagbabagong dulot ng pagbabago ay nagbubunga man ng iba’t ibang klase at baiting ng pagbabago pero isang bagay pa rin ang manantiling hindi nabago at ito ay ang pagbabago mismo.<br /><br /></div><div align="left"></div><div align="left">Tulad halimbawa ngayon, halos walang nabago sa mga pinagsasabi o sinusulat ko dahil halos puro na lang titik na p-a-g-b-a-b-a-g-o ang nakikita niyo. Ngunit magkaganon pa man, ang bawat pangungusap na aking binibigkas, sa totoo lang ay nagbabago. Introduksyon ko lang ito.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Kani-kanina lang kasi habang inaayos ko ang mga gamit at mga nagkalat na libro sa kwarto, hindi ko maiwasang maagaw-pansin ng isang larawang kuha pa noong sanggol pa lamang ako. Isang larawang ipinapakita ang napaka-inosenteng mukha, malinis na kaluluwa, at hindi pa napapahiran ng dungis ng karumihan ng mundo. Maya’t maya lang ay namalayan ko na lang na pumapatak na pala ang luha sa aking mga mata. Ito ba ay luha ng kagalakan at kaligayahan? O luha ng kalungkutan at panghihinayang? Hindi ko alam….</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Marami na ngang nabago. Ang dating mukha ng anghel ay ngayo’y mukhang dambuhalang halimaw na. Ang inosenteng mga mata ng sanggol ay punumpuno ng karunungan. Ang napakasimple niyang ngiti ay inilalarawan ang kagandahan ng sanlibutan. Ngunit ngayon, ngayon na malaki na ako at minsan ay hindi maiwasang magmayabang ng aking karunungan at kaalaman, mas lalo ko lang napapatunayan sa aking sarili na sa kabila pa rin ng lahat ay isa lamang akong ignoranteng nilalang na nagkukunwaring matayog ang kaalaman. Naisip ko, mabuti pa nga ang mga bata, walang kuwenta man sila kung ituring ng mga matatanda, at least mundo nila ay masaya, punumpuno ng pantasya. Pero bakit ganon? Ako rin naman ah, punum-puno ng pantasya, ng mga pangarap. Ngunit sa unang pagmulat ko pa lang ng aking mga mata ay binulag na ang aking paningin kung kaya’t kadiliman na lang ang aking nakikita. Biningi na agad ng mga katagang kahit aso ay hndi kayang lamunin, at ipagkait ang tunay kong pagkatao. Ni hindi ko alam kung ang isilang sa mundong ito ay biyaya o sumpa. May dapat nga ba akong ipagpasalamat sa pagkakaroon ng buhay? Kung tutuusin matagal na sana akong nagpakamatay. Pero hindi ko ginawa…at hindi ko rin ito kailanman magagawa sapagkat ang bawat araw na dumaraan ay katumbas na rin nito ang bawat araw kong kamatayan. Kailan nga ba ako nabuhay? Kailan pa ako nagkaroon ng buhay?Ganito na lang araw-araw, lumilipas ang panahon, nagbabago ang lahat ng nasa paligid, ngunit sa kabila ng lahat wala pa ring nababago…at iyan ay ang pabago-bagong anyo lamang ng kahirapan, ng pasakit, ng kalungkutan, ng kadiliman, ng kawalang-saysay ng buhay.</div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">May nabago nga ba? </div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left"></div><div align="left">Siguro…. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-114922429462190985?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1130883957793161742005-11-02T14:23:00.000-08:002005-11-01T14:25:57.806-08:00Kung sa tingin mo’y may silbi ako,<br />Ako’y gamitin mo;<br />Gamitin mo ang utak at natitirang lakas ko.<br />Hahayan kong maging sunud-sunuran na lang sa’yo,<br />At parang walang isip na bubuntot-buntot sa likod mo;<br />Sa umpisa lang naman yan, kakalas din ako.<br />Sa oras na naging matatag na ang pondasyon ko,<br />Hindi ko na kailangang kumapit na parang tuko.<br />Sige lang gamitin mo ako<br />At gagamitin din kita sa pag-angat ko.<br />Siguro nga’y social climber ako<br />Ngunit nakikinabang ka rin naman sa’kin ng husto.<br />Tanggapin na natin wala na ngayong libre sa mundo,<br />Nag-uutakan na lang ang mga tao;<br />Naggagamitan na lang tayo!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-113088395779316174?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1117773991239019792005-06-02T21:45:00.000-07:002005-06-02T21:46:31.243-07:00Nakatingala sa kisame<br />kinakausap mga butiki<br />Ang dami mong sinasabi<br />wala namang sumasagot sa ere<br /><br />Sa tingin mo pinapakinggan ka?<br />O naiintindihan ka kaya?<br />Pero hindi na ‘yon mahalaga<br />wala ka rin namang ibang kasama kundi sila<br /><br />Magbilang ka na lang ulit ng tupa<br />hanggang sa maidlip ka<br />Pero habang walang ginagawa<br />Kausapin mo na lang din kaya sila?<br /><br />Isang araw na naman ang lumipas, dumaan<br />at magiging bahagi na lang ng nakaraan<br />Bukas maglalakbay na naman<br />Hindi alam patungo kung saan<br /><br />Ganyan lang naman ang buhay<br />walang kabuluhan, walang saysay<br />Matatapos din ang paglalakbay<br />Subukan na lang mamuhay ng matiwasay<br />habang kamatayan ay hinihintay<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-111777399123901979?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1115634360328489702005-05-09T03:24:00.000-07:002005-05-09T03:26:00.333-07:00Lagi ka na lang nakasimangot<br />Mukha mo tuloy ay puro kulubot<br />Sa mga simpleng bagay ay nagyayamot<br />Ano bang nangyari at puso mo’y puno ng poot?<br /><br />Minsan ngumingiti ka nga<br />kaso halata namang mapakla<br />Kitang-kita suot mong maskara<br />para kang walang buhay na kanta<br /><br />Pasensya na ha, kung pakialamera ako<br />gusto ko lang namang makipag-kaibigan sa’yo<br />kaso hindi ka naman nakikinig sa mga sinasabi ko<br />pinagwawalang-bahala mo lang ako<br /><br />Matagal na nga sana kitang iniwan<br />Ngunit hindi ko magawa-gawa, haaay…ewan<br />Mapagaan manlang bigat ng loob mong pasan-pasan<br />Daig ko pa ang nanunungkit sa buwan<br /><br />Puso mo’y sugatan, hindi mo maitatago<br />bihag ka pa rin ng bangungot ng nakaraan mo<br />Gayunpama’y nandito lang ako lagi sa tabi mo<br />Sasamahan at gagabayan kita, pangako<br /><br />…pagkat ikaw<br /><br /> ay walang iba kundi ako…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-111563436032848970?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1115014128089811632005-05-01T23:07:00.000-07:002005-05-01T23:08:48.090-07:00Pagod na sa ingay ng katahimikan<br />ngunit bakit ang hirap magsalita?<br />Pagod na sa buhay na puno ng kalungkutan<br />ngunit bakit ang hirap maging masaya?<br />Nais ipakita totoo kong mukha kaninuman<br />ngunit hanggang ngayon nagsusuot pa rin ng maskara<br />Mapait na karanasan pilit kinakalimutan<br />ngunit sa nakaraan hindi pa rin lumalaya.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-111501412808981163?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1112566284056510052005-04-03T15:07:00.000-07:002005-04-04T15:44:13.750-07:00Ano nga ba ang kahulugan ng buhay?<br />Sa oras na ang tao’y isinilang, siya’y may karapatang mamatay<br />Ngunit hindi lahat may karapatang mabuhay ng matiwasay<br />Pagkat marami diyan na ang tingin at turing sa kapwa’y walang saysay.<br /><br />Meron nga bang pinagkaiba and hayop sa tao?<br />Mabuti pa ang alaga kong aso, maamo<br />Samantalang ang tao masahol pa sa aso<br />Tao ngang naturingan, hindi naman nagpapakatao!<br /><br />Mabuti pa ang alitaptap, munti ma’y sa dilim ay nagbibigay liwanag<br />Tulad ng mga bituin sa langit na sa gabi’y walang sawa kong minamatyag<br />Ngunit sa puso ng tao’y walang liwanag na mahagilap<br />Bakit pa may buhay kung ang lahat ay kahabag-habag?<br /><br />Tayo ba’y makokontento na lang gumapang sa kadiliman?<br />At gagala-gala na lang sa karimlan?<br />Hindi maarok ng mapagtanong kong isipan<br />Kung anong ating kahihinatnan at saan ang patutunguhan.<br /><br />Ano nga ba ang katotohanan?<br />Kailan ko ito malalaman?<br />Saan matatagpuan?<br /><br />Ah, siguro nga’y ang katotohanan ay walang katotohanan<br />At ang kawalan ng katotohanan ay siyang katotohanan<br />Ang kahulugan ng buhay ay walang kabuluhan<br />At ang kawalang kabuluhan ng buhay ay siya nitong kahulugan<br />Bawat tanong ay may kasagutan<br />Ngunit bawat sagot ay may katanungan<br />Kung kaya’t habambuhay tayong maglalakbay sa kawalan<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-111256628405651005?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-11696755.post-1111784057832246402005-03-25T12:50:00.000-08:002005-04-03T15:20:38.603-07:00May kapit-bahay ako, matanda na siya<br />Naaawa ako sa kanya nung una<br />Kasi naman pag nagkukuwento kala mo kung talagang kaawa-awa<br />Ngunit nang maglaon hindi lang inis kundi pagkamuhi pa ang nararamdaman ko sa kanya<br /><br />Ginahasa lang daw siya noong dalaga pa<br />ng lalaking ngayon ay ka live-in niya<br />Apat ang anak nila at pawang malalaki na<br />Ngunit hanggang ngayon hindi pa ikinakasal sa dambana<br /><br />Dahil mahilig akong mag-short pants napansin niya<br />Mas seksi daw siya sa akin nung mas bata pa siya<br />Maputi daw at makinis ang kutis ng balat niya…<br />Ows? Kaya siguro ginahasa dahil sobrang kaakit-akit siya?<br /><br />Nahihiya akong kausapin ng mga anak niya<br />Madalas hindi makatingin ng diretso sa akin sa mukha<br />Hindi dahil sa sobrang mala-diyosa kong ganda<br />Hindi rin dahil duling sila ha…<br />Kundi dahil sa nanay nila na walang tigil kadadakdak, kasasalita<br /><br />Aaminin ko dati akong peminista<br />Ipinaglalaban karapatan ng kapwa ko babaeng kinakawawa<br />Ngunit meron din palang mapang-abusong babae sa pamilya<br />Emotionally, psychologically, and verbally most especially, ay tortured sila!<br /><br />Araw-araw na lang ay walang ginawa<br />Kundi sabihin lahat ng paghihirap at problema niya<br />Akala mo kung ang daming inaasikaso sa bahay nila<br />Pero kung tutuusin nga ay donya siya<br /><br />Hindi naman siya naghahanap-buhay sa labas para sa pamilya<br />Nanonood nga lang ng T.V. maghapon ha<br />Pero at least once a week naman ay naglalaba<br />Ano lang ba kung nag-aayos siya ng mga gamit nila?<br />Hindi ba’t obligasyon niya dapat iyon bilang asawa’t ina?<br />Ngunit isinisingil niya ito araw-araw sa kanyang pamilya.<br />Wala akong makitang taos-pusong pagsisilbi niya<br />Lahat isinusumbat, pati nga ang paminsan-minsang pagluluto at paghuhugas niya<br /><br />Marami nga diyang babaeng higit malala ang kalagayan kaysa sa kanya<br />Maghapong pagod sa paghahanap-buhay may maipakain manlang sa pamilya<br />Sila pa ang nag-aasikaso sa bahay, nag-aayos ng mga kagamitan nila;<br />nagluluto, naghuhugas, namamalantsa, o naglalaba pa<br />pagod na pagod man, at kahit inaantok na<br /><br />Ngunit and istupidang kapit-bahay ko nakakainis na<br />ang asawa’t mga anak pagod man sa mga trabaho nila<br />Imbes makapagpahinga sa pag-uwi, lalo lang sumasakit ang ulo nila<br />Dahil ang sumasalubong ay putak ng putak, maingay na bunganga<br />na malala pa sa radyo at paulit-ulit na sirang plaka!<br /><br />Ako nga rin sawang-sawa na<br />Buti sana kung marunong siyang makinig ngunit hindi ha<br />Hindi matanggap sariling pagkakamali, lagi na lang siyang tama<br />Mga pamilya’t kapit-bahay kontra-bida sa buhay niya<br />At siya naman kunwari ang super-duper bida<br /><br />Totoo, bakit nga ba naman ang babae ay magbubunganga<br />kung ang asawang lalaki ay walang kalokohang ginagawa, di ba?<br />Ngunit sa kapit-bahay ko baliktad ang nagyayari sa kanila<br />Totoo din na dahil sa sobrang pagbubunganga ng asawa’t ina<br />Ang ama’t mga anak ay nagkakandaloko-loko na<br />Nagkakandaletse-letse ang buhay nila.<br /><br />Ang masama pa niyan mapanira siya ng kanyang kapwa<br />Kung ano-anong kinukuwento sa buhay ng iba<br />Mayabang at hindi marunong magpakumbaba<br />Wala namang maipagmamalaki, walang maipakita<br /><br />Ewan ko ba lagi naman siyang nagsisimba<br />Ngunit wala namang pagbabago sa bulok na ugali niya<br />Ang Diyos daw ang laging kasakasama<br />at tanging nakakaintindi, nakakaunawa sa malinis na puso niya<br /><br />Ngunit sadyang mapagbalat-kayo ang pagkatao niya<br />Kahit nga mga counselors at psychiatrists ay magsama-sama<br />sasang-ayon sa aking mga sinasabi kung oobserbahan siya<br />Hysterical, neurotic, paranoid, at may OCD pa siya<br />Malala na nga talaga ang sakit sa utak ng kapit-bahay kong bungangera<br /><br />Pasensiya na ha! Siguro nga rin ako’y tsismosa<br />Wala na kasi akong mapaglabasan ng inis, ako’y sawang-sawa na!<br />Gusto ko mang igalang at irespeto dahil siya’y nakakatanda<br />Pero totoo nga rin kasi ang kasabihang, “Maturity doesn’t come with age,” di ba?<br />Pag hindi ako nakapagtimpi, baka ang laman ng susunod kong kuwentong tula<br />ay ang pag-aaway namin ng buwisit kong kapit-bahay na babaeng matanda.<br />Aside from bungangera at gurang na, malala na ang pagkasira ng ulo niya!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/11696755-111178405783224640?l=darkhues.blogspot.com' alt='' /></div>sofiahttp://www.blogger.com/profile/15409438610699157517noreply@blogger.com0